ဂုဏ္ယူၾကည္ႏူးမိရာ ပန္းဦးေတာင္မွာ

ေငြႏွင္းေ၀စီ မႈန္ျပာရီတဲ့
ပန္းဦးေတာင္ရဲ႕ ရာသီေဆာင္းလ
ၾကည္ႏူးစရာ အလွရိပ္တြင္
ဖူးပြင့္မာလာ ရနံ႕ျဖာ၍
ပန္းၿမိင္ကမၻာ အလွေ၀လ်က္
ခ်ယ္ရီေျမရဲ႕ျမင္ကြင္း လြမ္းေမာစရာ...။

စိမ္းလန္းစုိေျပ ခ်ယ္ရီေျမမွာ
ေရွ႕ဆီပုဗၺာ အာကာမီွခုိင္း
ေတာင္ျပဳိင္းၿပိဳင္း၌ ဆုိင္းဆုိင္းမ႑ဳိင္
ပန္းဦးတုိင္နယ္ ဓမၼသြယ္သြယ္
ကြန္႕ျမဴးၾကြယ္လ်က္ ဗုဒၶအေမြ
ဓမၼေစတီ တည္လတ္ထြန္းသည္
ဤကြ်န္းဇမၺဴ ထြန္းတည့္ေလ....။

အရွင္ဥာဏေဗာဓိ(ပန္းဦးေတာင္)

အခ်စ္အမုန္းၾကားကလူ

အမုန္းေႏွာင္ၾကဳိး ရင္၀ယ္ရစ္ပတ္
သံေယာဇဥ္ေလးဟာ
ပူေလာင္ျခင္း အျမဳေတအစစ္
မာနလား ေဒါသလား...။

အခ်စ္ေႏွာင္ၾကဳိး ရင္၀ယ္ရစ္ပတ္
သံေယာဇဥ္ေလးဟာ
ေအးျမယွက္ႏြယ္ ခ်စ္ၾကဳိးသြယ္လ်က္
ေပ်ာ္၇ႊင္ျခင္း အျမဳေတအစစ္
ေမတၱာလား  ေလာဘလား...။

မာန ေဒါသရဲ႕သူငယ္ခ်င္း
ေမတၱာ ေလာဘရဲ႕မိတ္ေဆြ
ေမြးဖြားျခင္းရဲ႕နိယာမတရား
အမုန္းအခ်စ္ၾကားကလူ
ခ်မ္းေျမ႕မႈရဲ႕အသက္
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းရဲ႕မိခင္
သာယာျခင္းရဲ႕ဖခင္
လုိခ်င္တာက
ေမတၱာစစ္စစ္ပါကြယ္...။
အရွင္ဥာဏေဗာဓိ

အလြမ္းေတြေ၀ဆာတဲ့သာသနာ့တကၠသုိလ္

ေမေမေရ...
သာသနာ့တကၠသုိလ္ေရႊမန္းေျမမွာ
အေမ့သားေလး ဆည္းပူးပညာ
ျမတ္ဥစၥာကုိ ေဖြရွာစုေဆာင္း
B.A(buddhism)ဘြဲ႕ေတာ္လက္မွတ္
 ဆြတ္ခူးလုိ၍
ႏွစ္အလီလီ ပညာသင္ခဲ့ျပီေမေမ...။

အလြမ္းေတြေ၀တဲ့နံနက္ခင္း
ႏွင္း၀တ္မႈန္လႊမ္းျခဳံတဲ့
သာသနာ့တကၠသုလ္ေၾကးမုံေအာက္
အျမင္အာရုံပီျပင္မႈမႈန္၀ါး၀ါးၾကား
မုိင္းေပါင္းကုေဋျခား
ခ်စ္ေသာေမေမ့ကုိ
လြမ္းကာတမ္းတ သတိ၇မ်က္၇ည္ျဖင့္
ႏွင္းပြင့္ႏွင့္အတူ မ်က္ရည္၀ဲမိ...။

မန္းေတာင္ရိပ္ခုိ သာသနာ့တကၠသုိလ္
ႏွစ္လေတြၾကာေညာင္း သားဘ၀ကုိ
ျပန္ကာေတြးၾကည့္ ေဗဒါဘ၀လုိ
ဘ၀ပင္လယ္နစ္ေမ်ာ
ခုေလေတာ့
ႏွစ္ေတြၾကာေညာင္းျပန္ေျပာင္းလုိ႕
ေတြးမိေလတုိင္းသားေလးအတြက္
အလြမ္းေတြေ၀ဆာတဲ့သာနာ့တကၠသုိလ္...။
အရွင္ဥာဏေဗာဓိ

ဖိတ္ေခၚပါရေစ ေျမျမတ္မဟာဆီ

ခါခါေမွ်ာ္
စိတ္မွာ၇ြယ္လုိ႕ 
ေျမျမတ္မဟာ ဂါယာေဒသ
မဟာေဗာဓိ ဓမၼရိပ္ဆီ
ခုိလႈံလွည့္ေနာ္...။

ၾကည္ႏူးစရာ ေျမျမတ္ေဒသ
ႏွင္းမႈန္ေဖြးေဖြးၾကား
ဓမၼပန္းေတြက လႈိင္လႈိင္ဖူးဖြင့္လုိ႕
အျပဳံးျဖင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္....။


ျမဴႏွင္းမႈန္ေ၀ရီတဲ့ဂါယာေဒသ
ဓမၼရနံ႕ေတြ
လႈိင္လႈိင္ၾကဴးလုိ႕
ေျမျမတ္မဟာရယ္ လုိ႕ မွတ္ကာေခၚ
ဗုဒၶဂယာေဒသ အလွဂုဏ္ေရာင္လႊမ္း...။


ေျမျမတ္ဗုဒၶဂါယာေဒသ
ႏုိင္ငံတကာ ဘုရားဖူးေတြနဲ႕
ေန႕ေန႕ညည စည္ကားလုိ႕
ေရာက္လာသူအားလုံးကုိ
ထာ၀ရထာ၀ရ ေအးခ်မ္း....။
စ၀္ဥာဏေဗာဓိ

မ်က္ရည္

ဘ၀တစ္လႊာ သံသရာခရီး
ငါငါသူသူ စုိးရိမ္ပူေဆြ
ငုိေၾကြးျမည္တမ္း မ်က္ရည္အစု
ေပါင္းစုံျပဳခါ မဟာေလးစင္း
ေရျပင္သမုဒ္ထက္ မ်ားျပားလွပါျပီ...။


သူ႕ခ်စ္ ငါ့ခ်စ္ အခ်စ္ႏွီးေႏွာ
သံေယာဇဥ္ ေရာင္စုံခ်စ္ျခင္း
သားခ်စ္ မယားခ်စ္ အခ်စ္ျဖစ္ႏွယ္
ခ်စ္သူသေဘာ မေနာငင္အား
မနားမေန ခ်စ္ေသြးေ၀လ်က္
သခါၤရ ျပဳသမွ်ေၾကာင့္
မ်က္ရည္ပူစမ္း ခ်စ္သူပါး၀ယ္
မ်က္ရည္စခန္း ၇ုပ္သိမ္းႏုိင္ပါေလစ..။
စ၀္ဥာဏေဗာဓိ

အရႈံးမေပးပါနဲ႕ကေလးရယ္

ႏွင္း၀တ္မႈန္ေၾကြ ေလေဗြႏြယ္ရုိင္း

မုန္တုိ္င္းလႈိင္းသံ တညံညံနဲ႕

ဘ၀ခါးခါး ဒုကၡၾကားမွာ

ေလာကဓံတုိက္ပြဲ ဆင္ႏႊဲေနစဥ္

ဇြဲနဲ႕ေမတၱာ အၾကင္နာအား

ႏွလုံးသားရင္ျပင္ ေမြးထားပါကြယ္...။

မ်က္ရည္ပူစမ္း အားငယ္ႏြမ္းႏြမ္း

ဘ၀လမ္းေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္းမခ်ီ

ေလာကဓံတရား မ်က္စိစုံမွိတ္

ေလာကအလယ္ အလွၾကြယ္လ်က္

ႏွစ္သက္ၾကည္ျဖဴ ေအာင္သူအျဖစ္

ဘ၀စစ္ပြဲ အရႈံးမေပးပါနဲ႕ကေလးရယ္....။

                                        ဥာဏ(ျပင္ဦးလြင္)

မ်က္ရည္က်တဲ့ေန႕

ကဗ်ာဖြဲ႕လည္း မပီ

စာခ်ဲ႕လည္း မမီတဲ့အရာ

အေမ့ေမတၱာပါ....။

တဲစုပ္မွာပဲအိပ္

ဖဲထုပ္လုိေမွာက္လုိက္လွန္လုိက္

ေလာကဓံက

ဘယ္ေလာက္ပဲပုတ္ပုတ္

မတုန္လႈပ္တာ

အေမပါ...။

အသိရွားရင္ ရွားပါေစ

အေမ့သားရွိရင္

ပီတိစားျပီး

အားရွိေနပါတယ္လုိ႕

အေမေျပာခဲ့တုန္းက

သား..

မ်က္ရည္က်ခဲ့ဖူးပါတယ္....။

ေမာင္ကုိရင္

ပိေတာက္ပန္း

မခူးခ်င္စမ္းပါနဲ႕

ႏွစ္ဆန္းခါေတာ္မီမုိ႕

ဇေမၺာ္ရည္ေျပေျပလိမ္းကာပါ့

ခပ္သိ္မ္းနယ္စုံစုံသုိ႕

ပြင့္ငုံကုိလင့္ကုန္ၾကေတာ့လုိ႕

ေခါင္းၾကြကာဆာေ၀ေ၀နဲ႕

သူလဲေလေလာကီသားလုိပါ့

ၾကြားခ်င္လွေပလိမ့္မယ္...။

တစ္သိန္တင့္ပါဘိ

တိမ္ျမင့္ရီျပာျပာက

ၾကည္သာသာပင့္ေလအဖ်ဴးတြင္ျဖင့္

တီတာတာပြင့္ေရႊဖူးငယ္တုိ႕

လည္ယွက္ကာဘယ္ညာလူးေလေတာ့

သူတုိ႕လိုဘယ္သူျမဴးႏုိင္ပါ့

ထူးပါဘိတယ္...။

တ၀ါ၀ါသကၤန္းရယ္က

ကမၻာမွာဘ၀င္ခ်မ္းေစတဲ့

သာသနာရႊင္ရႊင္လန္းေအာင္လုိ႕

တမင္မွန္းကာပါ့သတိဆြယ္

ရည္ရြယ္ေတာ့သလား...။

ခူးပါနဲ႕ကြယ္

ပြင့္ဖူးမွာအ၀ါျခယ္၍

မာလာအလယ္မွာ ႏြဲခ်င္တဲ့ႏွလုံးရယ္ေၾကာင့္

ႏွစ္ဆုံးကုန္အတာ၀င္သုိ႕

မာန္အင္ကုိဥာဏ္ဆင္ေမြးကာပါ့

အေရးအခါသာမွ

ခမ်ာမွာတဂုဏ္ဆန္းရတယ္

ပန္းပိေတာက္မ်ား....။

ေဇာ္ဂ်ီ

ေၾကြးေၾကာ္သံ

လက္ကုိမေျမွာက္၊ဒူးမေထာက္ဘဲ

ေၾကာက္စိတ္မေမြး၊ရဲေသြးအျပည့္

အားမာန္ျဖည့္၍၊ရွိသည့္ခြန္အား

စြမ္းပကားျဖင့္၊ဘုရားျမတ္စြာ

သာသနာကုိ၊ရွည္ၾကာအဓြန္႕

တည္တန္႕ဘုိ႕အေရး၊ၾကံေဆာင္ေတြးရင္း

လုပ္ေဆာင္ရင္းပင္၊ေသမင္းေခၚလွ်က္

အသက္ခႏၶာ၊ပ်က္ခဲ့ပါက

ေအာက္ရြာအ၀ီစိ၊က်ေရာက္ဘိလည္း

ပီတိႏွလုံး၊ရႊင္ၾကည္ျပဳံးလွ်က္

ဟုန္းဟုန္းေလာင္ၿငီး၊ငရဲမီး၏

မီးမီးအလွ်ံ၊ပူသည္ဒဏ္ကုိ

အာခံတုရင္း၊ငရဲမင္းအား

ထြန္းလင္းသာသနာ၊ျပဳမည့္တာေၾကာင့္

ေရာက္ရာဘ၀၊ဘုံဌာနတြင္

ရႊင္ျပျပဳံးေပ်ာ္၊ေခါင္းကုိေမာ္၍

ေသေသာ္မွတည့္၊ေၾသာ္-ေကာင္း၏ဟု

ျမတ္သည့္ေသျခင္း၊ဓိဌာန္ရင္းတည့္

မယြင္းမွန္ဘိ၊မွန္းသည့္ပန္တုိင္း

လွမ္းကုိင္ရသူ၊တံခြန္ထူသည့္

ငါမူတကား၊ဇမၺဴတလႊား

ဗုဒၶသား ဟု၊၀ံၾကြားဂုဏ္တန္

ဘ၀ဂ္ညံေအာင္၊ေအာင္သံက်ဴးရင့္

ေအာင္လံလႊင့္မည္...

ငါ့သည္ဗုဒၶသာသနာအတြက္။

အရွင္ဂမၻီရဗုဒိၶ

sound and alarm

Considering insufficiency,

As adequacy;

Try to be adjust,

The time is less to waver;

Marching your deeds;

Challenge the world,

With your deeds;

Enjoying in the battle;

Face the presence,

While competing the future;

Proceed with smile,

Even if you fail, then,

Strain ears again,

for the sound of challenge.

Velu

သိမွတ္ဖြယ္ရာႏုိးေဆာ္လႊာ

လုမၺိနီသာေမာ၊အင္ၾကင္းေတာကား

ရွင္ေစာျမတ္စြာ၊ဖြားျမင္ရာတည့္။

ဗုဒၶဂယာ၊ေျမမဟာကား

မ်ားစြာဗုဒၶ၊ပြင့္ဌာနတည့္။

မိဂဒါ၀ုန္၊ေတာရဂုံကား

သုံးဘုံလူဘ၊ဓမၼစၾကာ၊ေဟာခဲ့ရာတည့္။

ကုသိနာရုံ၊ေတာရိပ္ျမဳံကား

ခုိလႈံနိဗၺာန္၊၀င္စံခဲ့ရာ၊ရပ္ေဒသတည့္။

ဖြား ပြင့္ ေဟာ စံ  ၊ေလးတန္ေဒသ

ဖူးေျမာ္ၾက၍၊ရကသံေ၀

ခႏၶာေၾကြက၊လူ႕ျပည္နတ္ရြာ

လားမည္သာဟု၊ျမတ္စြာဗုဒၶ

ေဟာေဖာ္ျပသည္၊

သြားၾကဖူးၾက၊ေလးဌာန။

ပြားၾကယူၾကသံေ၀က။

အနိစၥ ဒုကၡ အနတၱ...။

ေမတၱာစြမ္းရည္

ေမတၱာအျပဳံးပန္းတစ္ပြင့္

အခ်စ္ဗလာအမုန္းဆင့္ေနတဲ့သူကုိေတာင္

စစ္မွန္စြာခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ပါတယ္...။

ဒါေၾကာင့္

ကမၻာမွာ

အခ်စ္နွင့္အမုန္း

နပန္းလုံးေနၾကတဲ့

လူသားတုိင္းေမတၱာအျပဳံးပန္းေတြ

ေ၀ေနမည္ဆုိလွ်င္

အမုန္းသံသရာတစ္စခန္းရပ္ျပီး

ျငိမ္းခ်မ္းေရးေရာင္ျခည္

လင္းလက္လာႏုိင္ပါလိမ့္မည္....။

အေမ့အရိပ္

အေမ့ေသြးတစ္စက္နဲ႕

လူျဖစ္ခဲ့တဲ့ငါ

ေလာကဓံကုိမမူခဲ့ဘူး

အျပဳံးနဲ႕ပဲဘ၀ကိုစခဲ့တယ္

ေျမႀကီးကုိေျခခ်ခဲ့တယ္...။

အေမ့ေခြ်းတစ္စက္နဲ႕

ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ငါ

ဘာအပူအပင္မွမရွိခဲ့ဘူး

အေမ့ရင္ခြင္မွာနားခုိရင္း

အေမ့ကုိယ္သင္းနံံံ႕ကုိရႈရႈိက္လုိ႕

ဆက္လက္္ရွင္သန္ခဲ့တယ္....။

အေမနဲ႕ေ၀း

ငါ့ေသြးငါ့ေခြ်းေတြနဲ႕

ငါ့ဘ၀ကုိငါေရးတဲ့အခါ

အေမ့ေသြးအေမ့ေခြ်းေတြ

ငါ့အတြက္လုိအပ္ေနေသးတယ္ဆုိတာ

ခုမွပုိသိလာခဲ့တယ္....။

မုိက္ေနာင္တ

ပညာရွာစဥ္

သူ႕မွာမတတ္၊မာနဓာတ္ျဖင့္

ျမတ္ဆရာဆီ၊မခုိမွီပဲ

သူသည္မာနထားခဲ့၏...။

ပညာရွာစဥ္

သူ႕မွာမသိ၊မာနရွိ၍

တတ္သိသမွ်၊ပညာမွ်ျဖင့္

မာန္ၾကြေခါင္းေထာင္မိခဲ့၏...။

ပညာရွာစဥ္

ဆရာသင္ျပ၊အဆုံးမကုိ

ဟာသေရာစြက္၊မာနဖက္လွ်က္

တစ္ခ်က္ဟိတ္ထုတ္၊မာန္စလုပ္ျဖင့္

ခြန္းတုန္႕ေခြ်ခ်၊မာန္ေစာင္ၾကြခဲ့...။

ပညာရွာစဥ္

ဆရာသင္ၾကား၊ပညာမ်ားကုိ

မွတ္သားေသခ်ာ၊မေလ့လာပဲ

သူ႕မွာသိမာန္၊တတ္ေသာဟန္ျဖင့္

ဟိတ္မာန္ေစာင္ၾကြ၊ဂုဏ္ပုဒ္ျပလည္း

ပညာတစ္ျခား၊တတ္သိမွား၍

ေႏွာင္းသြားေနာက္က် မုိက္ေနာင္တ...။

ခရီးသည္(ရုိးျပတ္ေတာ)

ဆရာ့လိပ္ျပာ

လေရာင္လြင့္စင္

ေကာင္းကင္ယံထက္၊ ေငြၾကယ္စက္တုိ ့

ရႊန္းလက္လွဆင္၊ ညရင္ခြင္မွာ

ခုိဝင္ေမွးမွိတ္၊ မ်က္၀န္းပိတ္လည္း

ဆရာ့လိပ္ျပာခုိဆဲေလ...။

ညမွာတိတ္္ဆိတ္

လရိပ္ခုိလ်က္၊တမ္းတခ်က္ေၾကာင့္

အိပ္ပ်က္လြန္ည၊လူႏြမ္းက်ခဲ့

ဘဝဇာတ္ခုံ၊လူ ့ရိပ္ၿမံဳမွာ

ခုိလွဳံကာလ၊တဒဂၤ၌

ခရီးတစ္ေကြ႕၊ဆုံကာေတြ႕၍

ေပ်ာ္ေမြ႕ရႊင္ျပ၊ၾကည္ႏူးရလည္း

ခြဲရခ်ိန္က်၊တခဏမွာ

ညွိဳးက်လႊမ္းပက္၊မ်က္၀န္းနက္ႏွင့္

အိပ္ပ်က္ညစဥ္ပါပဲေလ...။

ဆရာ့ဂုဏ္ရည္

ယုံၾကည္ကုိးစား၊သူ႕စကားႏွင့္

ႏႈတ္ဖ်ားခ်ဳိျမ၊အဆုံးမေၾကာင္း

ေဆးစေရာင္စုံ၊ဆရာပုံကုိ

အာရုံမွာထင္၊စြဲကာျမင္သည္

ရင္မွာတုိးတိတ္၊ရမ္းေရာ္စိတ္ႏွင့္

ဆရာ့လိပ္ျပာ ခုိဆဲေလ...။

ေမ့မရ၍

ေန႕ရက္ရွည္ၾကာ၊ေ၀းခဲ့ပါလည္း

ေရာက္ရာဌာန၊ကုိယ့္ေဒသမွ

စိတ္ကေတြးကာ၊လက္ဆယ္ျဖာျဖင့္

မွန္းကာဦးခ်၊ၾကည္ညဳိရသည္

ေမ့မရတဲ့ျမတ္ဆရာ...။

ေမ့မရ၍

ေန႕ညမ်ားစြာ၊အိပ္မက္ရာ၌

၀င္လာခုိးနား၊ပ်ံထြက္သြားလည္း

လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္၊ေမ့မလြယ္၍

ရင္၀က္ေမွးမွိတ္၊ဆရာ့အရိပ္သည္

စိတ္ကုိၿငိမ္းခ်မ္းေစပါ၏...။

ခရီးသည္(ရုိးျပတ္ေတာ)

ဆရာသုိ႕

ကေလးအရြယ္

လူမမယ္ခင္၊ဆရာ့ရင္မွာ

ခုိ၀င္ေလ်ာင္းစက္၊ေမတၱာလက္ျဖင့္

ႏွစ္သက္ၾကည္သာ၊ပညာရွာခဲ့

ဆရာမေနာ၊ပန္းစုံေတာသည္

သာေမာၿငိမ္းခ်မ္းလွပါ၏။

သူ႕စိတ္စမ္းမွ

ေပးကမ္းယုယ၊မ်ဳိးေစ့ခ်၍

ဆုံးမျပဳျပင္၊ဖူးပြင့္လြင္လွ်က္

စည္ပင္ၾကီးထြား၊ေျမတလႊားတြင္

ငြားစြင့္တင္စြ၊ရနံ႕ရကာ

ဘ၀တန္ဖုိးတုိးခဲ့၏။

ျမတ္ဆရာသည္

လူ႕ရြာနယ္ပယ္၊ေလာကလယ္တြင္

တင့္တယ္ေတာက္ၾကြား၊ေရာင္လွ်ံပြားေအာင္

မနားမေန၊ေမတၱာေစ၍

ေစတနာလက္၊ခံယူခ်က္ျဖင့္

ထမ္းရြက္ျပဳစုခဲ့ပါ၏...။

ထုိ႔ေၾကာင့္သာပင္ဆရာရွင္သည္

တိမ္စင္ကင္းပ၊ျပည့္ရႊန္းလႏွယ္

ညြတ္ခကုိးကြယ္၊ဆည္းကပ္ဖြယ္မုိ႕

ရင္၀ယ္ၾကည္ႏူး၊ျမတ္ေက်းဇူးကုိ

ရည္စူးကန္ေတာ့လုိက္ပါ၏...။

ခရီးသည္(ရုိးျပတ္ေတာ)

ဆရာသိေစခ်င္ပါသည္

ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀မွာ

အရာအားလုံးထက္

အဖုိးထုိက္ဆုံးရတနာ

ရင္ထဲမွာရွိေန

အဲဒါ

ကြ်န္ေတာ့ဆရာေလ။

ဆရာကုိမျမင္ရရင္

ရင္ထဲမွာႏြမ္းလ်သလုိပဲ...။

ဆရာ့တန္းခုိးေၾကာင့္ႏုိးဆြ

ႏုိးၾကြခဲ့တဲ့ကြ်န္ေတာ္

ဆရာ့တန္ခုိးေၾကာင့္ႏုိးၾကား

တုိးပြားခဲ့တဲ့ကြ်န္ေတာ္

အေ၀းေရာက္တပည့္မ်ား

ဆရာေပးတဲ့အသိတရားေၾကာင့္

ဘယ္အခ်ိန္မွအလကားမျဖစ္ခဲ့...။

ဆရာေလ

ခါးကိုင္းနားအူ ဆံျဖဴသြားေၾကြ

ပါးေရတြန္႕က် ရႈံ႕တြတဲ့အသားအေရ

မႈန္ေ၀တဲ့မ်က္၀န္းေတြနဲ႕

တပည့္ေရႊစင္အျပန္လမ္း

မွန္းဆေမွ်ာ္ၾကည့္တတ္တ့ဲဆရာ...။

ဆရာေလ ဒီဆရာေပါ့

ပုုတီးကုိလက္မွာဆုပ္

စာေပနဲ႕တကုပ္ကုပ္

မုိးခ်ဳပ္ေန၀င္

ပညာသင္ကိစၥနဲ႕

တပည့္မ်ားအတြက္ရည္မွန္း

အပင္ပန္းခံတတ္တဲ့ဆရာ

အရဟံအစဘဂ၀ါအဆုံး

တစ္ကမၻာလုံးကုိသိမ္းၾကဳံျပီး

အားလုံးေမတၱာပုိ႕တတ္တဲ့ဆရာ...။

ကြ်န္ေတာ္ေလ

ဆရာတန္ခုိးေၾကာင့္ႏုိးဆြ

ႏုိးၾကြခဲ့တဲ့တပည့္တစ္ေယာက္

အိႏၵိယဆုိတာတစ္ေခါက္ေရာက္လုိ႕

တပည့္တစ္ခ်ဳိ႕က

ကမၻာမွာ

ျမန္မာဆုိတာျပဘုိ႕....

အိႏၵိယဆုိင္ရာပညာသင္ျမန္မာေက်ာင္းသားရဟန္းမ်ားအဖြဲ႕

ဆုိတဲ့

ေက်ာင္းတစ္ေဆာင္လဲတည္ႏုိင္ခဲ့ျပီ

တပည့္တစ္ခ်ဳိ႕က

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာပညာေရးဗိမာန္ေတာ္ဆုိတဲ့

ပညာေရးအေမွာင္မုိက္ကုိ

အလင္းေရာင္ဖြင့္လုိက္ၾကျပီ

တပည့္တစ္ခ်ဳိ႕က

မဂဓ၊ဘုံေဘ၊နာလႏၵာ၊ဗာရာဏသီ

တကၠသုိလ္အသီးသီးပညာသင္

အိႏၵိယတစ္ခြင္ခရီးႏွင္ရင္း

တစ္ခ်ဳိ႕က

အဂၤလိပ္ သကၠဋဟိႏၵီ

ဘာသႏၱရအလီလီတတ္လုိ႕

လူသားတစ္ခ်ဳိ႕

ငတ္မြတ္ေနတဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအလွ

ဗုဒၶရဲ႕

ဓမၼရသစိတ္ေစာင္းၾကဳိးကုိ

လႈပ္ႏုိးတီးခတ္ေနၾကျပီ...။

ဆရာရယ္

တပည့္တုိ႕ရဲ႕ပစၥဳပၸန္တခဏ

ဘ၀သံသရာအေမာလုံးထဲမွာ

ျပဳံးၾကမဲ့ၾက ေပ်ာ္ၾကရႊင္ၾက

ငိုၾကရယ္ၾက စိတ္ဓာတ္က်ေနတဲ့အခ်ိန္

ဆရာ့ကုိတမ္းတျပီး

အားမာန္ၾကြလႈပ္ရွား

ဆရာၾကားသိႏုိင္ပါေစ...။

အခုဆုိရင္

ဆရာရွင္ရဲ႕ ၾကီးျမတ္တဲ့ဂုဏ္ေက်းဇူး

ေတြးမိတုိင္းၾကည္ႏူးလုိ႕

ရည္စူးေကာ္ေရာ္

စိတ္ထဲမွာညြန္းပူေဇာ္ရင္း

ကြ်န္ေတာ္

ဦးခ်ကန္ေတာ့လုိက္တယ္ဆရာ...။

ဇင္ေမာင္

ရင္ထဲကျမတ္ဆရာ

ေမ့မရ၍

ေန႕စဥ္တမ္းတ၊သတိရလ်က္

စိတ္ကမွန္းဆ၊ၾကည္ညဳိရသည္

ေမ့မရတဲ့ျမတ္ဆရာ...။

ေမ့မရ၍

ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရ၊စိတ္အလွေၾကာင့္

ဂယက္လႈိင္းျဖာ၊စိတ္ခ်မ္းသာလ်က္

ရင္မွာတမ္းတ၊ၾကည္ညဳိရသည္

ေမ့မရတဲ့ျမတ္ဆရာ...။

ေမ့မရ၍

ဆုံေတြ႕ခဲ့ရ၊ငယ္ဘ၀၌

ဆရာ့ရင္ခြင္၊ခုိေရာက္စဥ္၀ယ္

ေပ်ာ္ရႊင္ႏွစ္ၿခဳိက္၊စိတ္ေပ်ာ္ပုိက္လည္း

ေကြ႕၀ုိက္ထြက္ခြါ၊ေက်ာခုိင္းရာ၌

ငါ့မွာစိတ္မွန္း၊လြမ္းရိပ္ျပြန္းလ်က္

ေရာ္ရမ္းတသ၊ၾကည္ညဳိရသည္

ေမ့မရတဲ့ျမတ္ဆရာ...။

ခရီးသည္(ရုိးျပတ္ေတာ)

အသိတရားေစစားရာ

ဆရာ့ထံမွ

ဆုံးမေတးသံ၊ေလမွာပ်ံလည္း

သံစဥ္ခြဲျခား၊ျဖဴစင္စိတ္ထားျဖင့္

မွတ္သားစြဲေအာင္၊နားမေထာင္မိ...။

ဓမၼကမ္းပါး

သင္ၾကားကဟန္၊ဂီတသံလည္း

လြင့္ပ်ံခုိက္မွာ၊ေက်ာခုိင္းလာခဲ့

ရာသီမ်ားစြာ၊ေဟာင္းခဲ့ျပီ...။

ဆရာေပးကမ္း

စာေပလမ္းမွ၊ျမတ္ဓမၼလည္း

ႏုိးၾကြမာန္မ်ား၊ငယ္စိတ္ထားေၾကာင့္

လႈပ္ရွားထြက္လာ၊ေက်ာခုိင္းခြါရင္း

စြန္႕ကာပစ္ထားမိခဲ့၏...။

အုိ႕ဘယ့္ဆရာ

စာေပသင္တန္း၊ဤေက်ာင္းခန္းတြင္

လန္းဆန္းလြင့္ပ်ံ၊ဆရာ့ဟန္ကုိ

ျမင္ျပန္ကာလ၊တဒဂၤ၌

စိတ္၀ယ္ခ်မ္းေျမ႕၊ၾကည္ႏူးရလုိ႕

ဦးခ်ပူေဇာ္၊သာဓုေခၚရင္း

ကြ်န္ေတာ့္ကန္ေတာ့လုိက္ပါ၏...။

ခရီးသည္(ရုိးျပတ္ေတာ)

ဆရာသုိ႕ပူေဇာ္ျခင္း

ငယ္ရြယ္စဥ္က

စိတ္တြင္ပ်င္းဖက္၊စာမက်က္၍

ရုိက္ႏွက္ေအာ္ေငါက္၊ဆရာေဟာက္ေသာ္

စိတ္ေကာက္ေတးမွတ္၊နာက်ည္းတတ္ခဲ့

သက္သက္ပစ္ဆုိ၊မုန္းဟန္ပုိ၍

ထင္ရာကုိသာေတြးမိသည္...။

ရာသီေျပာင္းကာ

ဆရာဘ၀၊ေရာက္ခဲ့ရမွ

တပည့္ႏုေထြး၊အုိကေလးတုိ႕

စာေမးမရ၊ေအာ္ေငါက္ရလည္း

ရုိက္ခ်က္ႀကိမ္သံ၊ေက်ာင္းလုံးညံေသာ္

နည္းခံတပည့္၊ရင္အသိမွာ

ဘယ္ထိနာက်ည္းေလမည္နည္း...။

ဥာဏ္သီးမွည့္ကာ

ဆရာဘ၀၊သူ႕အလွကုိ

ေတြ႕ရၾကဳံရ၊လူ႕ေလာက၀ယ္

၀ါသနာပါ၊ေစတနာႏွင့္

နစ္နာဆုိရုိး၊နာသုံးမ်ဳိးကုိ

၀င္တုိးဆုံမွ၊ငါ့သိရ၍

ဆရာ့ေက်းဇူး၊ဂုဏ္အထူးကုိ

ရည္စူးဦးခ်မိျပီတည္း...။

ခရီးသည္(ရုိးျပတ္ေတာ)